monologue

bugun burada, bambaşka birseylerden bahsedecegime soz vermistim, demistim ki kendi kendime, bugun onlara bir pasta tarifi anlatacagim,
ki beni surekli dusunup duran, dayak mi yedigi dayak mi attigi belli olmayan birisi sanmasinlar artik, ama tam anlatacak birseylerim
oldu bu sefer derken basa sardim, ne komik dedim icimden, bunlari sesli soyleyince hepsi cok komik, boyle kurtulabilir miyim -komik?-
mumkundur. esarete biraz da teşhis katmak lazim, isteklere biraz amaç, kafanin icindekilere de bir takim vantilator gibi hafifletici
gerecler. yoksa insan kendini daha ne kadar uzun uzun denize bakarken dusleyebilir?

yok, mumkunu yok. arkadan da bir dortluk geliyor, iki uc arkadas sesi "harika planlar", "cok iyi insanlar", "yanlis anlasilmis tesadufler" ,
ah insan isteyince herseyde kocaman bir delik acabiliyor aslinda, ne yetenek.

bazen şaşalıyorum olmadik taraflarimiza, ama ben insanlardan
anlamiyorum zaten, benim bu yorumlari yapan en son insan olmam gerek, ben neyin iyi neyin kotu oldugunu da anlamiyorum, o yuzden
cogu zaman sessizlige gidiyor aklim, aptal mi gorunsen iyi, akilli mi, kendin mi olacaksin, daha iyi birisi mi, insanlar seversen mi sevmezler seni, yoksa
sevmezsen de severler mi, uyumak icin ne gerekir, uyanmak icin ne? bilgisayar ısınırsa kapatilir mi, yoksa isininca daha mi iyi koşar,
iste bilmedigim bir dunya baska sey.. -hayir, hic ogrenmek niyetinde degilim-

hiç bir şey öğrenmek niyetinde degilim. simdilik. evet.